روایت زندگی جوانی از ایل قشقایی که از سیاهچادرهای عشایر برخاست، خدمت را بر آرامش برگزید و سرانجام جان خود را بر سر نجات دیگران نهاد؛ مسیری که از سادگی آغاز شد و به جاودانگی انجامید.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خانه بهاری، در گستره وسیع دشتهای فارس، جایی که زندگی عشایر با کوچهای پیدرپی و پیوندی عمیق با طبیعت معنا پیدا میکند، داستانهایی شکل میگیرد که در تار و پودشان صبر، تلاش و انساندوستی موج میزند. در میان این قصهها، نام هوشنگ ترکعلیا همچون ستارهای پرفروغ میدرخشد؛ جوانی برخاسته از ایل قشقایی که مسیر زندگیاش از دل زندگی ساده عشایری آغاز شد و در نقطهای به پایان رسید که آغازگر ماندگاری او در ذهن و قلب مردم شد.
هوشنگ، جوانی از طایفه ششبلوکی و تیره عمله، کودکیاش را در دل کوچها سپری کرد. او در همان سالهای ابتدایی زندگی، در میان سختیها و کمبودهای زندگی کوچنشینی، با مفاهیمی همچون تلاش، مسئولیتپذیری و یاری به دیگران آشنا شد. درس زندگی برای او نه در کلاسهای بزرگ و مجهز، بلکه در مدارس سیار عشایری آغاز شد؛ مدارسی که برای بسیاری از کودکان این سرزمین، نخستین فرصت لمس دنیای دانایی است. با این حال، او هیچگاه اجازه نداد محدودیتها سد راهش شوند.
پشتکار قابل توجهش سبب شد از دل شرایط دشوار، خود را به مدرسه نمونه عشایری شیراز برساند؛ جایی که افقهای تازهای پیش رویش گشوده شد. اطرافیانش از او بهعنوان جوانی کمحرف اما عمیق، آرام و مهربان یاد میکنند. کسی که در هر جمعی، نخستین نفر برای کمک و آخرین نفر برای گلایه بود.
کامران نصیری پسر دایی شهید، خاطرهای از او نقل کرد وگفت: هوشنگ از همان نوجوانی، رفتاری داشت که نشان میداد متفاوت است. سختکوش بود و همیشه هوای اطرافیان را داشت. کمککردن برایش نه لطف بود نه نمایش بلکه بخشی از وجودش بود.
همین روحیه او را به سمتی سوق داد که با ذاتش همخوانی بیشتری داشت؛ خدمت به آدمهایی که در لحظه حادثه نیازمند یاریاند. به همین دلیل رشته فوریتهای پزشکی را انتخاب کرد و در دانشگاه نورآباد ممسنی مشغول به تحصیل شد. او با جدیت آموخت چگونه در وقت اضطرار، امید را به قلب مصدومان بازگرداند.
پس از فارغالتحصیلی، فعالیت خود را در پایگاه اورژانس درودزن مرودشت آغاز کرد و خیلی زود به چهرهای شناختهشده میان همکارانش تبدیل شد؛ چهرهای که همه از دقت، احساس مسئولیت و وفاداریاش به کار سخن میگفتند. در سال ۱۴۰۲ رسماً به اورژانس شیراز پیوست و دایره خدمتش گستردهتر شد. بارها در دل شب یا زیر آفتاب سوزان، خود را به حادثه رسانده بود تا نوری دوباره به زندگی آسیبدیدگان بتاباند.
اما سرنوشت برای او مسیر دیگری نوشت. شامگاه پنجشنبه ۱۴ اسفند ۱۴۰۴ حادثهای خونبار رخ داد؛ انفجاری که نهتنها جان او را گرفت، بلکه خانواده، دوستان و همکارانش را در بهتی عمیق فرو برد. شدت حادثه آنقدر زیاد بود که شناسایی پیکرش با دشواری فراوان انجام شد.
یکی از نزدیکانش با صدایی بغضآلود گفت: وقتی برای شناسایی رفتم، تنها چیزی که از هوشنگ باقی مانده بود، بخشی از لباس فرم سفیدش بود؛ همان لباسی که با آن برای جانبخشیدن به دیگران میدوید.
این تصویر، امروز برای بسیاری از مردم به نماد بدل شده است؛ نماد انسانهایی که در سکوت، جان خویش را وقف آرامش و نجات دیگران میکنند.
هوشنگ درست در آستانه ورود به فصل تازهای از زندگی بود. مقدمات ازدواجش فراهم شده بود و قرار بود در تابستان ۱۴۰۵ زندگی مشترکش را آغاز کند. نامزد و خانوادهاش هنوز باور ندارند که رویاهایشان چنین ناگهانی نیمهتمام مانده است. با این حال، نزدیکانش میگویند او همیشه از آرزوی شهادت سخن میگفت؛ گویی دلش حس میکرد مسیرش به سوی پایانی بزرگتر از زندگی روزمره میرود.
امروز خانواده، دوستان و ایل او با وجود غمی سنگین، هوشنگ را افتخار ایل قشقایی و نماد فداکاری جوانان عشایر میدانند. آنان باور دارند راه او همچنان روشن است و یاد و نامش به نسلهای بعد انگیزه خواهد داد.
داستان او قصه جوانی است که از سیاهچادرهای عشایری برخاست، با صدای آژیر آمبولانس امید آفرید و سرانجام خود به نشانی از ایثار ماندگار شد. نامش بهعنوان «داماد ایل» و «سپیدپوش نجات» در حافظه مردم این سرزمین جاودانه خواهد ماند؛ روایتی از مسیری که از خاک آغاز شد و به آسمان ختم گشت.
لازم به ذکر است که روایت خانواده شهدا به صورت یک پرونده ویژه توسط خانه بهاری درحال پیگیری بوده و در لینکهای زیر قابل دسترسی است:
