در فضای رسانه ای جهان کلمه صلح همواره بار معنایی فریبنده ای دارد. در نگاه اول هر انسانی و هر خانواده ای به صورت طبیعی خواهان آرامش ثبات و پایان یافتن درگیری هاست. اما زمانی که یک ملت با از دست دادن عالی ترین مقام هدایتگر خود و پرپر شدن کودکان بی گناهش در مدرسه ای در میناب روبرو می شود معادله روان شناختی و اجتماعی به طور کامل تغییر می کند. حضور گسترده و حماسی آحاد مردم در صحنه و درخواست عمومی برای عدم پذیرش آتش بس و ادامه نبرد نشان دهنده بلوغ فکری ملت و یک انتخاب کاملا آگاهانه در درون نهاد خانواده است. خانواده ایرانی امروز با تمام وجود به این درک عمیق رسیده است که هر توقف جنگی الزاما به معنای صلح نیست.
در یک نگاه عمیق اخلاقی و استراتژیک آتش بس در شرایط نابرابر و زیر سایه تهدید مداوم دشمن چیزی جز تسلیم شدن و به تعویق انداختن یک بحران بزرگتر نیست. صلح واقعی و ماندگار تنها در بستر عدالت و ریشه کن شدن کامل منبع تهدید شکل می گیرد. پذیرش توقفی که در آن متجاوز همچنان دست برتر را داشته باشد و حقوق مظلوم احقاق نشود با روحیه اصیل و ریشه دار مقاومت در فرهنگ ما در تضاد مطلق است. دفاع مشروع ایجاب می کند که انسان در برابر زورگویی و باج خواهی مستکبران بایستد حتی اگر این ایستادگی با هزینه ها و سختی های فراوانی برای اقتصاد و معیشت همراه باشد. تسلیم شدن در برابر ظلم شاید چند صباحی صدای انفجارها را خاموش کند اما سکوتی که از سر ناتوانی باشد هرگز امنیت به ارمغان نمی آورد و بذر ناامنی را برای سال ها در دل جامعه می کارد.
برای درک بهتر این حماسه ملی باید به درون خانه ها و زاویه دید والدینی نگاه کنیم که نگران آینده و سرنوشت فرزندان خود هستند. پدران و مادران آگاه به خوبی می دانند که پذیرش یک قرارداد ناعادلانه شاید امروز آن ها را از فشارهای مقطعی و ترس های روزمره برهاند اما در واقع آن ها در حال انتقال یک بحران حل نشده و یک جنگ مهیب تر به آینده نسل بعدی هستند. عشق حقیقی و دوراندیشی والدین دقیقا در همین نقطه نهفته است که نسل امروز حاضر می شود تمام سختی های مبارزه را به جان بخرد تا فرزندانش در آینده زیر سایه تهدید مداوم بزرگ نشوند. اراده ملی برای ادامه مسیر ریشه در همین فداکاری عمیق و مسئولیت پذیری تاریخی خانواده ها دارد. وقتی والدین با وجود تمام نگرانی ها از ایستادگی کشور حمایت می کنند در حال ساختن یک سپر امنیتی غیرقابل نفوذ برای فردا هستند.
از منظر روان شناسی تاب آوری زندگی در شرایط نه جنگ و نه صلح فرساینده ترین حالت ممکن برای روان انسان است. وقتی یک آتش بس ناعادلانه پذیرفته می شود سایه شوم تهدید همواره بر سر جامعه باقی می ماند و یک اضطراب مزمن تمام ارکان خانواده را درگیر می کند. در چنین فضایی امکان هیچ برنامه ریزی بلندمدتی برای رشد استعدادها وجود نخواهد داشت. خانواده برای پویایی و پیشرفت نیازمند یک افق روشن است. ایستادگی امروز ملت در واقع تلاشی برای رسیدن به یک سلامت پایدار و آرامشی حقیقی است. وقتی جامعه ای تصمیم می گیرد تا رفع کامل تهدید در میدان بماند در حال ساختن یک دژ مستحکم روانی است که هیچ قدرت خارجی نمی تواند آن را متزلزل سازد.
حضور حماسی مردم در خیابان ها و مخالفت با توقف نبرد پیامی روشن برای تمام جهان دارد. خانواده ایرانی عافیت طلبی موقتی را نمیخواهد و به دنبال امنیت پایدار نسل های آینده است. این ایستادگی یک میراث هویتی بزرگ و یک مکتب تربیتی بی نظیر برای فرزندان ماست. آن ها درمی یابند که امنیت استقلال و کرامت انسانی مفاهیمی نیستند که بتوان آن ها را با رفاهی زودگذر معامله کرد. خانه های ما امروز به سنگرهای آگاهی تبدیل شده اند و این اراده پولادین همان چیزی است که پیروزی نهایی و صلحی عادلانه را تضمین خواهد کرد.
مسئولین بدانند که اگر صدای ملت و خانواده ی ایرانی را نشنوند و کنش سیاسی خود را با این صدا هماهنگ نکنند انرژی انقلابی آن ها را سوزانده و دلسردی را به جامعه تزریق میکنند.
