به گزارش خانه بهاری؛ رئیس زاده از بدون متقاضی بودن پزشکان در رشته جراحی قلب و تک متقاضی بودن جراحی کودکان نیز ابراز نگرانی کرده است.
آمارها نشان می دهد که طی 2 سال اخیر 63 جراحی پیوند قلب کودکان در کشور انجام شده و ایران در پله نخست دنیا ایستاده است.
هر چند با ادامه این شرایط و کاهش تعداد پزشکان و جراحان قلب اطفال این نگرانی وجود دارد که در سال های آینده واردات جراح اطفال یا صادرات اطفالان بیمار به کشورهای دیگر اجتناب ناپذیر باشد.
با استناد به گزارش ۲۰ شهریور ۱۴۰۱ روزنامه دنیای اقتصاد و بر اساس آماری که از پزشکان گرفته شده طی یک سال گذشته ۱۶۰ متخصص قلب از ایران مهاجرت و ۳۰ هزار نفر از کادر درمان، گواهی حُسن انجام کار درخواست کرده اند.
مهاجرت پزشکان به کدام کشور هاست؟
طی ۴ سال گذشته نیز ۱۶ هزار پزشک عمومی رفتن را به ماندن ترجیح داده و چمدان ها را بسته اند.
کشورهای خلیج فارس که روزگاری قرار بود با جذب بیمارانشان به قطب پزشکی منطقه تبدیل شویم و برایشان برنامه ها داشتیم.
اکنون برای قطب سلامت شدن در آسیا خیز برداشته و برای پزشکان ایران فرش قرمز پهن کرده اند تا به جای توریسم پزشکی در کشور ایران، توریسم پزشک در کشورشان داشته باشند.
دکتر «حسینعلی شهریاری» رئیس کمیسیون بهداشت و درمان مجلس شورای اسلامی نیز از مهاجرت ۱۰ هزار نفر از جامعه پزشکی طی دو سال گذشته و در نتیجه کمبود شدید پزشک و جراح در برخی استان ها خبر داده است.
کمترین متخصصان
از طرفی گفته می شود تعداد پزشکان فوق تخصص در رشته های اطفال به انگشتان دست هم نمی رسد و این احتمال می رود که در حال انقراض باشند.
اگر امروز برای چاره اندیشی دیر نشده باشد، بی شک زود هم نیست اما شاید بتوان از کابوس اعزام کودکان وطن برای درمان های فوق تخصصی به خارج از کشور جلوگیری کرد.
میزان خروجی پزشکان بعد از کرونا و محدودیت های سفر ۲ برابر شده است.
پیش از این خروجی پزشکان عمومی در سطح بالاتر بود، اما حالا خروجی متخصصان و میانگین سن متقاضیان افزایش داشته است؛ برخی کرسی های تخصص که پیش تر از این برای آن سر و دست می شکستند.
سال گذشته خالی مانده و این به معنای توقف اجباری پرورش در ۵ تا ۱۰ سال آینده است.
جای خالی پزشکی که پس از ۱۲ سال دانش آموزی و حداقل ۹ سال دانشجویی و گذراندن طرح و پس از آن سال ها کسب تجربه مهاجرت می کند، نه یک شبه و نه حتی چند ساله جبران می شود.
البته این تنها سال های تحصیلی او بدون در نظر گرفتن امکانات و آموزش و دانشکده و استاد است.
چاره کار چیه؟
بالا بردن تعداد دانشجویان پزشکی در حالی که زیرساخت ها و ظرفیت های مربوطه تامین نباشد و تعداد اساتید نیز کاهش یافته باشد از تشکیلات درمان دردی دوا نخواهد کرد و پیامد آن، پزشکی بی کیفیت در سال های آتی خواهد بود.
پزشکان تعرفه های خود را با نرخ تورم نامتناسب می بینند و در مقایسه با سایر کشورها ترجیح می دهند از ایران به کشورهایی کوچ کنند که در آنها شرکت بیمه پول پزشکان را پرداخت می کند و بین پزشک و بیمار ارتباط مالی وجود ندارد.
در کشورهای پیشرفته، پزشک با اینکه حق ویزیت قابل ملاحظه ای دریافت می کند، اما بیمار هزینه را پرداخت نمی کند و این شیوه، بازی دو سر برد برای پزشک و بیمار است.
ترانسفر یا نقل و انتقالات پزشکان به دیگر کشورها هم به تجارت تبدیل شده است.
آژانس های مسافرتی با پیامک های متعدد و پیشنهادهای اغوا کننده در این میان سوداگری خود را به راه انداخته اند.
از طرف دیگر بنا به دلایل متعددی در این سال ها استقبال پزشکان از رشته های زیبایی بیشتر شده است و بین رشته های مختلف پزشکی شاهد اختلاف و فاصله های درآمدی آنها بوده ایم.
به نظر می رسد دولت و به طور تخصصی تر وزارت بهداشت باید با عزم جزم و جدی، چاره اندیشی کند و تمهیداتی در نظر بگیرد تا از دردسرهای بزرگ و غیر قابل جبران جلوگیری کند و ما پزشکان خود را از دست ندهیم .
شاید مسئولان امر با اصلاح و تقویت بیمه ها، به حداقل رساندن فاصله های درآمدی بین رشته ها، کاهش یا معافیت های مالیاتی و استفاده از کارانه و یارانه ها بتوانند از مهاجرت پزشکان و متخصصان پیشگیری کنند و به طور کلی سلامت و درمان را از سقوط نجات بخشند.
الهه توکلی
انتهای پیام//
