تقارن روزهای نویدبخش نوروز با شرایط سخت و ملتهب نبرد تاریخی ایران با امریکا و اسرائیل تصویری شگفت انگیز از مقاومت یک ملت را خلق کرده است. در حالی که طبیعت پیام آور شکوفایی و آرامش است اما اخبار جنگ سایه ای از تهدید بر شهرها انداخته است. با این حال حضور حماسی مردم در صحنه و درخواست قاطع آن ها برای رد آتش بس و ادامه نبرد نشان می دهد که خانواده ایرانی بهار امسال را با خوانشی کاملا متفاوت از تاریخ و هویت خود جشن می گیرد. این ایستادگی شکوهمند ریشه در عمیق ترین لایه های فرهنگی ما یعنی آیین های اصیل باستانی و مفاهیم بنیادین اخلاقی دارد که قرن هاست سینه به سینه منتقل شده است.
تاریخ و تمدن ایران همواره با مفاهیم بلندی چون عیاری و فتوت گره خورده است. عیاران در ادوار مختلف تاریخی به ویژه در دوران پیش از اسلام همواره نماد ایستادگی در برابر زورگویان و حامیان مردم بی دفاع بوده اند. امروز خانواده ای که در کنار سفره هفت سین می نشیند و همزمان خواهان ادامه نبرد با مستکبران جهانی است دقیقا در حال بازتولید همان فرهنگ عیاری در روزگار نوین است. پذیرش آتش بس تحمیلی در شرایطی که دشمن صهیونیستی و حامی امریکایی آن همچنان به ماشین جنگی خود می نازند با اصول اولیه فتوت در تضاد قرار دارد. انسان جوانمرد آرامش موقت و رفاه شخصی خود را به قیمت تسلیم شدن در برابر ظلم و به خطر افتادن امنیت آینده سرزمینش معامله نمی کند.
از منظر مطالعات عمیق در فلسفه اخلاق تصمیم گیری در بزنگاه های تاریخی عیار واقعی یک جامعه را مشخص می کند. غریزه راحت طلبی به ما حکم می کند که در ایام تعطیلات نوروز خواهان توقف جنگ و بازگشت به روزمرگی باشیم اما اخلاق به ما یادآوری می کند که صلح بدون احقاق حق و دفع کامل شر تنها یک سراب فریبنده است. آحاد مردم با حضور پرشور در صحنه ثابت کردند که به این بلوغ اخلاقی دست یافته اند. آن ها به خوبی می دانند که پایان دادن به جنگ پیش از رسیدن به یک پیروزی قاطع به معنای انتقال بار این بحران عظیم به دوش نسل های آینده است. بنابراین مخالفت با آتش بس یک انتخاب کاملا آگاهانه و اخلاقی برای ریشه کن کردن ساختار ظلم است. در واقع پهن کردن سفره نوروزی در این شرایط جنگی نه تنها نشانه بی تفاوتی نسبت به اوضاع کشور نیست بلکه نماد بارز سرزندگی و قدرت است. وقتی والدینی در اوج اخبار ملتهب نبرد با دقت و سلیقه سبزه و سیب را روی سفره می چینند در واقع به دشمنان این آب و خاک پیام می دهند که جریان زندگی و نشاط در ایران توقف ناپذیر است. این خانواده ها با پیوند زدن زیبایی های بهار با اراده حماسی خود سین هشتمی به نام سلحشوری را به سفره های خود اضافه کرده اند. آن ها به فرزندان خود می آموزند که یک انسان اصیل می تواند همزمان عاشق رویش گل ها باشد و برای دفاع از عقیده خود با تمام توان مبارزه کند.
تقارن نوروز و نبرد سنگین با بیگانگان به ما ثابت کرد که فرهنگ جوانمردی تنها یک واژه خاک خورده در کتاب های تاریخی نیست. این فرهنگ اصیل امروز در قامت پدران و مادرانی تجلی یافته است که رفاه مقطعی عید را فدای استقلال و عزت ملی می کنند. اراده عمومی برای ادامه مسیر نشان می دهد که بهار واقعی زمانی فرا می رسد که سایه شوم تهدید مستکبران برای همیشه از سر این آب و خاک کم شود. تا رسیدن به آن روز موعود هر خانه ایرانی یک سنگر امیدوار و تسلیم ناپذیر باقی خواهد ماند که در آن درس آزادگی و مقاومت به نسل های آینده تدریس می شود.
