روز نسیم مهر، یادآور این حقیقت است که پیامدهای حبس، پشت دیوار زندانهای فارس باقی نمیماند؛ فرصتی برای نگاهی همدلانه به خانوادههایی که در سکوت، بار سنگین دوری و فشارهای اجتماعی را به دوش میکشند تا پیوندشان با زندگی، قطع نشود.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خانه بهاری، روز «نسیم مهر» در تقویم اجتماعی ما تنها یک یادآوری نمادین نیست؛ بلکه تلنگری است بر وجدان جمعی برای نگریستن به بخشی از جامعه که اغلب در سایههای سنگین قضاوت و سکوت قرار دارند. در استان فارس، استانی که به مهماننوازی و فرهنگ دستگیری شهرت دارد، این روز فرصتی است تا بار دیگر پیوند میان جامعه و خانوادههای زندانیان بازتعریف شود. حقیقت تلخ این است که پیامدهای حبس، هرگز در پشت دیوارهای بلند زندان عادلآباد شیراز یا سایر ندامتگاههای شهرستانهای استان فارس محصور نمیماند؛ بلکه این امواج، به خانههایی در گوشه و کنار شهرها و روستاهای این استان پهناور سرایت میکند و زندگی همسران، فرزندان و والدین را تحتالشعاع قرار میدهد.
وقتی در استان فارس از خانواده زندانی سخن میگوییم، از هزاران هماستانی حرف میزنیم که بیآنکه در جرمی شریک باشند، بار سنگین غیبت، نگرانی و فشارهای معیشتی را به دوش میکشند. برای این خانوادهها، نخستین ضربه فروریختن ناگهانی نظم زندگی است.
در شرایط تورمی امروز، قطع شدن جریان درآمدی، فشارهای حقوقی و هزینههای گزاف رفتوآمد خانوادهها از شهرستانهای دوردست استان به مراکز قضایی و زندانها، زخمی عمیق بر پیکره معیشت آنها میزند. در این میان، کودکی که در کوچههای قدیمی شیراز قد میکشد، اگر به جای امنیت عاطفی، با پرسشهای بیجواب، نگاههای سنگین اطرافیان و انگ اجتماعی رشد کند، در معرض آسیبهای جدی است.
همسری که در این شرایط، ناچار است میان کار، فرزندپروری و حفظ آبرو در میان بستگان و همسایگان ایستادگی کند، این استقامت ستونی است اما این زن در سکوت فرسوده میشود.
اما رویکرد ما در فارس باید فراتر از رنجنامهخوانی باشد. این خانوادهها، تجسم توان ایستادن هستند. در بسیاری از خانههای استان، با وجود کمسو شدن چراغ اقتصاد، هنوز شعلههای امید به بازگشت عزیزشان و شروع دوباره، گرم نگه داشته شده است. این امید، همان نقطهای است که باید با حمایتهای هوشمندانه اجتماعی تقویت شود.
خیرین استان فارس که همواره در امور عامالمنفعه پیشگام بودهاند، اکنون فرصت دارند تا در «نسیم مهر»، نگاه خود را از بازسازیهای فیزیکی به سمت بازسازی انسان سوق دهند.
حمایت از خانوادههای زندانیان در استان فارس، یک ضرورتِ زیرساختی برای پیشگیری از جرم است. جامعهای که خانواده زندانی را تنها با برچسب خطای سرپرست تعریف کند، در حال تکرار چرخهای از فقر و آسیب است. اگر این خانوادهها رها شوند، پیامدهایی نظیر ترک تحصیل کودکان، انزوای روانی و حتی تکرار ناهنجاریها در نسل بعدی، گریبانگیر کل استان خواهد شد. بنابراین، حمایت از این عزیزان نه یک لطف عاطفی، بلکه دفاع از امنیت روانی و اجتماعی استان است.
در روز نسیم مهر، باید به این باور برسیم که خانواده، نخستین پناه انسان است و هرگاه این پناه در معرض فشار قرار گیرد، مسئولیت جمعی ما آغاز میشود. در استان فارس، با تکیه بر فرهنگ غنی و سنتهای اصیل خیرخواهی، میتوانیم شبکهای از حمایتهای انسانی شامل آموزشهای مهارتمحور برای همسران، حمایتهای تحصیلی برای فرزندان و مهمتر از همه، کاهش داوریهای اجتماعی ایجاد کنیم.
بیایید در روز نسیم مهر، این نسیم را از حاشیه به مرکز بیاوریم؛ نسیمی که نه برای ترحم، بلکه برای همدلی فعال میوزد. همدلی یعنی دیدن انسانها پیش از دیدن پروندهها. یعنی باور داشته باشیم که تقویت خانواده، کلید بازسازی فرد است.
اگر هر یک از ما در گوشهای از این استان پهناور، مرهمی کوچک بر زخمی بگذاریم، «نسیم مهر» به طوفانی از تغییرات مثبت بدل خواهد شد؛ چرا که هیچ خانوادهای نباید در تنهایی رنج، به فراموشی سپرده شود. یادمان باشد که مهربانی، وقتی در سختترین شرایط به سراغ فراموششدهترینها میرود، ارزشی بیبدیل مییابد؛ آنجا که یک دلگرمی کوچک میتواند به اندازه باز شدن پنجرهای رو به آفتاب شیراز، مسیر زندگی یک خانواده را تغییر دهد.
