در میانه یک نبرد تاریخی و تمام عیار با امریکا و رژیم صهیونیستی نگاه به مقوله جنگ نباید تنها به خطوط مقدم و تبادل آتش محدود شود. این رویارویی فراتر از یک درگیری نظامی و در واقع یک تقابل موجودیتی است. ماشین جنگی دشمن بر پایه ویرانی و القای ناامیدی مطلق بنا شده است. هدف نهایی این ساختار خشن تنها آسیب به زیرساخت های نظامی و اقتصادی نیست بلکه نابودی یک نسل و متوقف کردن جریان زندگی در جبهه مقاومت است. در برابر چنین دشمنی که به صراحت ساختارهای حیات را هدف قرار می دهد قدرتمندترین و راهبردی ترین پاسخ، پویایی خانواده و توجه بیشتر به فرزندآوری است. در واقع دشمن با هدف قرار دادن غیرنظامیان و ایجاد فشارهای سنگین اقتصادی تلاش می کند پیامی خطرناک را به روان جامعه مخابره کند. این پیام چیزی جز القای ترس از آینده و ناامیدی نیست. استکبار جهانی می خواهد با ساختن یک فضای ناامن روانی جوانان را از تشکیل خانواده منصرف سازد و والد شدن را به یک کابوس پر از دلهره تبدیل کند. وقتی جامعه ای به این باور برسد که آوردن فرزند جدید به این جهان پرالتهاب کاری اشتباه است در واقع بدون شلیک حتی یک گلوله در جنگ شکست خورده است. کاهش جمعیت و پیر شدن یک ملت دقیقا همان نقطه ضعفی است که دشمن برای تسلط بی دردسر بر یک جغرافیای پهناور به آن نیاز دارد. دقیقا در این بزنگاه تاریخی تشکیل خانواده و فرزندآوری از یک تصمیم صرفا شخصی فراتر می رود و به یک راهبرد کلان و حیاتی امنیتی تبدیل می شود. قدرت و توانمندی جمعیتی یکی از مهم ترین مولفه های اقتدار در جهان امروز است. کشوری که از نیروی انسانی جوان و پویا برخوردار باشد در برابر فشارهای اقتصادی و نظامی تاب آوری بسیار بالاتری از خود نشان می دهد. بنابراین هر پیوند ازدواجی که در این شرایط سخت شکل می گیرد و هر کودکی که متولد می شود در حقیقت یک اقدام مستقیم برای تولید قدرت ملی و یک سیلی محکم به اراده دشمن برای نابودی ملت ماست. زایش در برابر ویرانی یک کنش قدرتمند از سوی جامعه است که نشان می دهد ما به حقانیت مسیر و پیروزی نهایی خود ایمان کامل داریم. ملتی که برای فردای خود نسل جدیدی را پرورش می دهد هرگز مرعوب بیگانگان نخواهد شد.
البته باید توجه داشت که مسئله تنها افزایش کمی جمعیت نیست بلکه کیفیت تربیت و پرورش این نسل جدید نیز اهمیتی کاملا راهبردی دارد. خانواده ای که در شرایط نبرد و فشارهای همه جانبه تصمیم به فرزندآوری می گیرد به صورت طبیعی فرزندانی سلحشور و مقاوم پرورش خواهد داد. وقتی والدین با شجاعت تمام سایه ترس را از خانه دور می کنند و محیطی سرشار از امید می سازند کودکانی مقاوم تربیت می کنند. این کودکان که در این فضای حماسی و با درک مفاهیم بزرگی چون ایستادگی، استقلال و ایثار بزرگ می شوند همان انسان های آرمان گرایی خواهند بود که در آینده ای نه چندان دور ساختارهای دفاعی و علمی کشور را در دست خواهند گرفت. پدران و مادران آگاه امروز در محیط خانه در حال ایجاد پایه های انسانی کشوری هستند که قرار است در آینده قدرتمندتر از همیشه ظاهر شود.
باید پذیرفت که جبهه های نبرد به سلاح و تجهیزات نیاز دارند اما یک تمدن برای بقا و استمرار نیازمند انسان است. کار جدی در حوزه خانواده به معنای محافظت از همین جریان زلال حیات است. دشمن می تواند زیرساخت ها را ویران کند اما قدرت مقابله با ملتی ندارد که با اراده ای پولادین زایش و زندگی را در دل بحران ها ادامه می دهد.
