برترین‌های کنکور با عصای سفید

به گزارش خبرنگار خانه بهاری؛از همه چیزمان گذشتیم و اسباب اثاثیه را جمع کردیم و به شیراز آمدیم. آن‌موقع در شهرستان وضعیت مطلوبی داشتیم، اما اگر می ماندیم امکاناتی که برای یک دانش آموز نابینا باید فراهم باشد، نبود!

از صفر شروع کردیم ، اما می دانستیم که او با استعداد است و اگر تعلل کنیم، نه او خود را باور می کند و نه استعدادهایش اینگونه شکوفا می شود.این بخشی از گفت‌وگو مادر علی کشکولی رتبه سه رقمی کنکور 1402 است و اضافه می کند: پسرم به همین راحتی هم به رتبه 162 منطقه در رشته انسانی دست نیافت  و این حاصل چند سال تلاش و نا امید نشدن است.

یکی از دلایلی  که باعث شد علی خود را باور کند این بود که فرقی بین او و دیگر فرزندان مان نمی گذاشتیم او هم با همین دیدگاه که مانند بقیه باید زندگی کند و نابینایی نباید مانع اش شود بزرگ شد.

برای من اینکه صرفا پسرم به رتبه چند رقمی دست یابد مهم نیست ؛ چیزی که اهمیت دارد دستیابی به هدف اش است. مادراین  رتبه سه رقمی کنکور می گوید: علی خود پشتکارش مثال زدنی بود و البته ما هم فضای خانه را فراهم کردیم و برای کنکور هم او به یک کمپ مطالعاتی رفت و در آن مدت ما هم  به او رسیدگی  کردیم و کتاب و جزوه هایی که لازم داشت را فراهم نمودیم.  

در عین حال اما بهزیستی از این قبیل دانش آموزان که استعدادشان بیشتر است حمایتی نمی کند و انتظارمان این است که حداقل به این افراد که حایز رتبه های مطلوبی شده اند یک لپ تاپ دهند.

علی ایلون کشکوکی که رتبه 162 منطقه  در رشته انسانی و  606  را با وجود نابینایی کسب کرده نیز در این خصوص به خبرنگار خانه بهاری می گوید:

کم بینای شدید هستم، اما از همان اول دنبال درس بودم . از همان کلاس سوم چهارم ابتدایی. یکی از مسایلی که به من بسیار کمک کرد این بود که، از همان آغاز هدف داشتم و معتقدم یکی از مهترین دلایل رسیدن به این رتبه هدف گذاری  بوده است.

او اضافه می کند: اگر چه در این راه خستگی ها و افسردگی هایی هم وجود داشت، اما حمایت خانواده و دوستان در پشت سر گذاشتن روزهای سخت موثر بود.

کشکولی می گوید: سال آخر که کنور داشتم ، بیشتر روزهای مدرسه را در کتابخانه می گذارندم،اما مدرسه تاکید داشت که به کلاس ها بروم .

این دانش آموز رتبه برتری کنکور که در مدرسه تیزهوشان  دستغیب درس خوانده با بیان توصیه هایی به دیگر دانش آموزان کنکوری عنوان می کند: هر کسی خدا را می خواهد خرما را هم باید بخواهد.

منظورم این است که اگر تلاش کنند و درس بخوانند 100 درصد به نتیجه می رسند و تلاش برابر با موفقیت است. وهمچنین در این باره اگر نابینا و یا کم بینا هستید هم ناامیدی را کنار بگذارید و بدانید که هیچ تلاشی بدون جواب نمی ماند.

این کم بینای شدید می گوید: توصیه ام به پشت کنکوری ها این است که این چند ماه باقیمانده به کنکور زیاد خودشان را درگیر حواشی نکنند و حسابی وقت بگذارند؛ خود من از تابستان سال یازدهم، یعنی پارسال شروع کردم و اگر چه ساعت مطالعه ام اوایل زیاد نبود، اما وقتی به کمپ مطالعاتی مدرسه رفتم  روزانه 10 تا 11 ساعت برای کنکور مطالعه می کردم. البته خانواده هم از نظر مادی و معنوی خیلی من را حمایت کردند.

کشکولی در خصوص مشکلاتی که جوانان نابینا با آن مواجه اند نیز بیان می کند:

متاسفانه بیکاری وعدم وجود شغل مناسب برای نابینایان تحصیلکرده گاهی آنها را ناامید می کند و این وضعیت به نحوی است که گاهی شاهد هستم که نابینایانی که رتبه های زیر500 کنکور را کسب کرده اند به دلیل آینده شغلی نامناسب حتی به کشورهای نه چندان تاپ مهاجرت می کنند. که با توجه به رتبه خود در کنکور حقوق دانشگاه تهران را برای ادامه تحصیل انتخاب کرده به سایر نابینایان توصیه می کند برای دستیابی به چیزهایی که آرزو دارند ابتدا هدف گذاری کنند و بعد هم تلاش را کنار نگذارند.

علیرضا ایزدی هم که  نابینای مطلق است  و رتبه  153 منطقه را  در کنکور زبان کسب کرده به خانه بهاری می گوید: 24 ساله ام و لیسانس روانشناسی از دانشگاه تهران دارم، اما به خاطرعلاقه، بحث کاری  و اینکه قرار بود تهران سکونت داشته باشم در کنکور زبان شرکت کردم .

او اضافه می کند: اگرچه  بحث امکانات مهم است، اما باید به نابینایان بگویم که خود را باور داشته باشند و بدانند موفقیت موضوعی نیست که نتوانند از پسش برآیند .

ایزدی تصریح می کند: علاقه ام به رشته زبان همان موقع که برای بار اول کنکور دادم هم بیشتر بود، اما منابع دروس مربوط به رشته زبان 6، 7 سال پیش خیلی در دستنرس نبود و حالا می خواهم ادامه دهم .او در خصوص راههایی که یک نابینا باید در پیش گیرد تا در کنکور و دیگر مراحل موفق باشد عنوان می کند: نحوه عملکرد و میزان تلاش و روش مطالعه هم مهم است، اما مواردی  شرایط محیطی از طرف خانواده و جامعه هم باید فراهم شود تا بستر فراهم شود و نباید همه مسوولیت راهم بر عهده نابینا انداخت .

 در این باره برخی مسایل از جمله مبلمان شهری در برخی مناطق امکان رفت و آمد و برخورداری نابینا  از امکاناتی که باید را سخت می کند. اما از جنبه بحث روانی برای حضور در جامعه و دستیابی به اهداف نابینا باید از خودش شروع کند و مسئله اصلی همان استارت و شروع است که متاسفانه توسط برخی اتفاق نمی افتد.  

او در پاسخ به این سوال که کی متوجه استعدادی فراتر از سایر افراد در خود شدی می گوید:  دبیرستان نقطه عطف آن بود و بیشتر از قبل شروع به تنها بیرون رفتن از خانه کردم . اما باز هم تاعمل فاصله زیادی داشتم و سری اول به که به دانشگاه رفتم واقعا زندگی و تجارب جدیدی را کسب کردم؛ محیط جدید، دوستان جدید و تجاربی که تا حالا نداشتم همه و همه باعث شد نگاه متفاوت تری داشته باشم.

ایزدی با اشاره به برخی مشکلات هم  اضافه می کند:خیلی شرایط مناسب سازی در شیراز مطلوب نیست و برای رفت و آمد نابینا با موانعی بر می خورد  و اتوبوس های شهری برای نابینا مناسب نیست و البته در همان تهران هم امکانات نسبتا زیادی وجود ندارد تا نابینا به راحتی استفاده نماید.

در واقع کلیت شهرهای ایران این است که نابینا در اولویت نیست، این وضعیت به نحوی می باشد که حتی خط کشی های موجود برای  نابینایان استانداردنمی باشد.

او همچنین عنوان می کند: برخی  از افراد اصرار دارند که نابینا و مباحث مربوط به آن را از دیگران جدا کنند و این آزار دهنده است و معتقدم مسوولان و رسانه ها باید مراقب باشند این تفاوت چندان برجسته نشود. به عبارتی نابینا هم باید مانند دیگر افراد جامعه دیده شود، اما حمایت هایی هم باید  از او صورت گیرد.

انتهای گزارش