روزگاری که در آن زندگی می‌کنیم پر از دویدن‌های بی‌وقفه و شلوغی‌های تمام‌نشدنی است. وقتی در خیابان‌های پرترافیک و پرهیاهو قدم می‌زنیم گاهی احساس می‌کنیم در میان این همه دود و ماشین و انبوه پیام‌های بی‌هدف روحمان در حال گم شدن است. در چنین فضایی انسان بیشتر از هر زمان دیگری به یک پناهگاه امن برای پیدا کردن معنای زندگی نیاز دارد. سالروز بزرگداشت صائب تبریزی فرصتی است تا به گنجینه اشعار او پناه ببریم و برای درمان دردهای روحی خود از نگاه او بهره ببریم.
شعر صائب کلماتی موزون برای خواندن در شب‌نشینی‌ها نیست. در دنیای امروز که انسان‌ها برای فرار از روزمرگی به دنبال دوره‌های آرامش ذهن و یافتن معنای زندگی هستند یک تک‌بیت از صائب می‌تواند کار ساعت‌ها مشاوره روان‌شناختی را انجام دهد. او مفاهیم عمیق را در قالب آموزه هایی ساده به ما نشان می‌دهد. این مدل همان عمق درونی است که ذهن خسته انسان مدرن به آن نیاز دارد تا از شر زواید و شلوغی‌های ظاهری رها شود و به یک آرامش اصیل دست پیدا کند. صائب شاعر لحظه‌های دقیق است؛ او در کوتاه‌ترین جملات چنان عمقی ایجاد می‌کند که فرد بلافاصله با حقیقت درونی خود روبرو می‌شود.
نگاه صائب به رنج‌ها و شادی‌های دنیا نگاهی پر از حکمت و سعه صدر است. او به ما یاد می‌دهد که چگونه در دل بحران‌ها و فشارهای کاری روحیه خود را حفظ کنیم و تسلیم ناملایمات نشویم. وقتی انسان پس از یک روز سخت کاری و دست و پنجه نرم کردن با مشکلات کسب و کار یا چالش‌های روزمره به این اشعار پناه می‌برد در واقع دارد ذهن خود را از آلودگی‌ها پاکیزه می‌کند تا با قلبی آرام‌تر به مسیرش ادامه دهد و تصمیمات اخلاقی درستی بگیرد. حکیمانه زیستن در میان طوفان حوادث هنر بزرگی است که در ابیات صائب به بهترین شکل ممکن یاد داده شده است.
این آرامش درونی بلافاصله خودش را در محیط گرم خانه نشان می‌دهد. انسانی که با خواندن این حکمت‌های ناب به یک ثبات روحی رسیده است وقتی به خانه برمی‌گردد دیگر اضطراب و تنش‌ها را با خود به داخل نمی‌آورد. او این آرامش عمیق را به فضای خانه منتقل می‌کند. همچنین بچه‌ها قبل از اینکه کلمات را بفهمند احساسات و آرامش والدین را درک می‌کنند و چه چیزی بهتر از اینکه یک کودک در فضایی رشد کند که ذهن پدر و مادرش با حکمت و اخلاق گره خورده است؟ این یعنی ترویج عملی همان سبک زندگی اسلامی که نتیجه‌اش پرورش نسلی متفکر است.
اشعار صائب تبریزی پلی است بین گذشته پربار ما و نیازهای امروزمان. ما امروز بیش از هر زمان دیگری به این نگاه نیاز داریم تا در میان شتاب زندگی مدرن لحظه‌ای درنگ کنیم نفس عمیقی بکشیم و زیبایی‌های واقعی هستی را دوباره به خاطر بیاوریم. صائب به ما می‌آموزد که معنای زندگی در دوردست‌ها نیست بلکه در همین لحظه‌های جاری و در نوع مواجهه ما با اتفاقات ساده نهفته است. این نگاه حکیمانه اگر به درستی در زندگی پیاده شود دیگر خبری از پوچی نیست و هر لحظه می‌تواند سرشار از هدف باشد.
در نهایت بزرگداشت صائب تنها تکریم یک شاعر نیست بلکه پاسداشت یک شیوه برای زیستن است. باید با مطالعه و تامل در کلام او خانه و ذهن خود را از غبار روزمرگی پاک کنیم و با نگاهی که او به هستی داشت افق‌های بلندتری را برای زندگی خود و فرزندانمان ترسیم کنیم.
ز هم جدا نبود نوش و نیش این گلشن
که وقت چیدن گل، باغبان شود پیدا
