همه میدانیم که یکی از خطرناک ترین اهداف دشمن در شرایط کنونی ایجاد گسست اجتماعی و فروپاشی انسجام داخلی است. دشمن تلاش می کند با اعمال فشارهای سنگین اقتصادی و پمپاژ اخبار ناامیدکننده خانواده ها متاثر کند. در چنین شرایطی انزوا و تمرکز صرف بر منافع شخصی دقیقا بازی در زمین حریف است. برای خنثی سازی این توطئه پیچیده کار جدی در حوزه خانواده به معنای خروج از پیله فردگرایی و حرکت به سمت شبکه سازی محله محور و تقویت پیوندهای اجتماعی است. یک خانواده هر چقدر هم که از درون منسجم باشد در برابر امواج سهمگین جنگ اقتصادی و روانی نیازمند حمایت های بیرونی است. همان طور که یک نخ به تنهایی به راحتی پاره می شود اما هزاران نخ در هم تنیده یک پارچه مقاوم و غیرقابل نفوذ را می سازند. خانواده ها نیز با اتصال به یکدیگر تار و پود مقاومت ملی را شکل می دهند. شبکه سازی محله محور یعنی بازگشت به فرهنگ اصیل همسایه داری و ایجاد حلقه های حمایتی کوچک در مجتمع های مسکونی و محلات. وقتی اعضای یک محله از احوال یکدیگر باخبر باشند و در مواقع بحرانی به عنوان یک سیستم پشتیبان عمل کنند هیچ عملیات روانی یا تحریم اقتصادی نمی تواند آن ها را به زانو درآورد.
در واقع یکی از مهم ترین کارکردهای این شبکه سازی خانوادگی مقابله با تبعات جنگ اقتصادی است. در روزهایی که تامین معیشت با دشواری هایی همراه می شود پیوند خانواده ها می تواند راهگشا باشد. شکل گیری صندوق های قرض الحسنه خانوادگی و کمک های مومنانه و پنهانی به همسایگان آسیب پذیر مصداق بارز کار جهادی در خط مقدم اقتصاد است. این همبستگی اقتصادی در مقیاس خرد فشار روانی را از دوش سرپرستان خانوار برمی دارد و به ساختارهای کلان کشور اجازه می دهد تا با تمرکز بیشتری روی مدیریت کلان جنگ متمرکز شوند. خانواده ای که دغدغه سفره همسایه را دارد بزرگترین مانع در برابر تحریم های فلج کننده دشمن است. همچنین در دوران نبرد خانواده هایی هستند که عزیزانشان به صورت مستقیم در خطوط مقدم درگیر مبارزه اند یا در مسیر دفاع از امنیت کشور جان خود را فدا کرده اند. شبکه سازی محله محور در اینجا حیاتی ترین نقش خود را ایفا می کند. جامعه آگاه اجازه نمی دهد خانواده رزمندگان و شهدا در میان هیاهوی زندگی شهری احساس تنهایی کنند. همسایگان و بستگان با سرکشی مداوم حمایت های عاطفی و کمک در امور روزمره خانه این عزیزان را به گرم ترین و امن ترین نقطه محله تبدیل می کنند. این اقدام نه تنها یک وظیفه اخلاقی بلکه یک راهبرد برای حفظ روحیه در کل جامعه است.
از دیگر سو شبکه سازی میان خانواده ها راه اصلی مقابله با جنگ است. در گعده های خانوادگی و محلی افراد می توانند با همفکری و تحلیل درست اخبار نا امید کننده دشمن را رسوا کنند و امید را در دل یکدیگر زنده نگه دارند. ملتی که در روزهای سخت این چنین ساختارهای حمایتی قدرتمندی در درون خود خلق می کند پیامی روشن برای جهان دارد. این همبستگی بی نظیر ثابت می کند که فشارهای جنگ نه تنها جامعه ایرانی را متلاشی نمی کند بلکه آن ها را به پیکره ای واحد و شکست ناپذیر تبدیل می سازد که برای دفاع از استقلال خود تا پای جان ایستاده اند.
