مژده ای دل که دگر بار سوم شعبان آمد

روز بزرگی است، سومین روز از ماه شعبان.

در این روز کسی قدم بر فرش هزار رنگ و هزار نقش جهان هستی گذاشت که سرنوشت اسلام، به او، به حرکتش، به قیامش، به فداکاری و اخلاصش بسته بود.

همانگونه که حُب حسین در دلهای عاشقان، محبت عجیب و غریبی است، ولادتش نیز روزی عجیب است. چرا که حسین، تنها واژه‌‏ای است که وقتی زاده شد، برخاست؛ مثل عطری که وقتی سرِ مظروفش را جدا می‌‏کنند، رایحه دلپذیرش سرریز می‌شود.

وقتی قدوم متبرک حسین(ع) بر زمین رسید، در، باغ‏های احساس، گل‏ها، رنگ سرخ گرفتند و بهار، نوید آمدن گل همیشه بهاری، به باغ فاطمه و علی علیه السلام را آورد؛ نوید آمدن مردی که با کشتن، نمی‏میرد؛ بلکه با خونش دین جدش محمد مصطفی(ص) را زندگی بخشید.

امروز، خانه کوچک علی، در آفتاب جمال حسین، به مرکزیّت عالم، شناخته خواهد شد و نورِ سرگردانِ این مولود آسمانی که سال‏ها پیش از خلقت آدم، در افلاک غوطه می‏خورد، در قاب جسم خویش، حلول خواهد کرد و چشمان علی و زهرا و دل پیامبر به نور پر فروغش روشن خواهد شد‌.

آری امروز تکه‌ای از پاره تن پیغمبر متولد می‌شود، کسی که با آمدنش محمد مصطفی صلی الله علیه و آله و سلم در موردش گفت ” حسین از من است و من از حسین.”

سوم شعبان سال چهارم هجرت مولودی به جهان چشم گشود که تا به امروز همچنان نام و یادش آرام‌بخش قلب‌های بی‌قرار عاشقان است و تکرار نامش بر نوارهای سبز دیوارهای مساجد، از کودکی یادمان داد که او بیش از یک نفر بود و اگرچه تنها بود؛ اما جهانی را با خود همراه کرده است.

نام زیبای حسین را نه فقط در روز میلادش، بلکه باید هر ثانیه و هر لحظه تکرار کرد و آنقدر نوشت تا محراب و جانماز و نقش اسلیمی طاقنماهای زمین به ناتمامی وجودش اقرار کند.

نقل است که رسول خدا(ص) نسبت به حسین علیه‌السلام محبت شدیدی ابراز داشته و در مناسبت‌های مختلف و حوادث زیادی با رفتار و گفتار گرانمایه‌اش این محبت را بروز می‌دادند.