شعر آیینی و قدرت بیدارگری وجدان ها

به راستی شعر آیینی چیست؟ آیا صرفا یک ابراز احساسات مناسکی است؟ روز شعر و ادبیات آیینی وقتی با حال و هوای محرم و این روزهای پرالتهاب دنیا گره می‌خورد دیگر فقط یک مناسبت ساده نیست. این روزها که چشم باز می‌کنیم و اخبار بمباران و جنایت‌های رژیم صهیونیستی را می‌بینیم باید جور دیگری به شعر آیینی نگریست. ادبیات عاشورایی همیشه برای ما پناهگاه بوده اما امروز یک درس تمام عیار برای بیدار کردن وجدان بچه‌هایی دارد که دارند در میان این جنگ بزرگ می‌شوند.
به راستی که برای خیلی از ما کربلا فقط یک داستان تاریخی پر از اندوه نیست و حقیقتی وجودی دارد. اتفاقات این روزهای لبنان و حتی همین ماجرای مدرسه میناب نشان داد که یزید و شمرهای زمانه هنوز زنده هستند و فقط لباسشان عوض شده است. رژیم کودک‌کش صهیونیستی با حمایت مستقیم آمریکا امروز دقیقا همان کاری را می‌کند که لشکریان یزید با کاروان امام حسین کردند. روز هایی که استکبار و سگ آن یعنی اسرائیل در غزه آب و غذا را به روی زنان و کودکان می‌بستند ناخودآگاه تصویر کودکان تشنه کربلا در ذهن ما زنده می‌شد. این پیوند تاریخی بهترین فرصت برای پدر و مادرهاست تا با استفاده از شعرهای آیینی به بچه‌ها نشان بدهند که تقابل حق و باطل هیچ وقت تمام نمی‌شود. شعر آیینی نباید صرفا ابزاری برای برپایی مناسک ما باشد. گرچه در همین سطح هم استفاده از ادبیات آیینی بسیار خوب است اما این معارف ظرفیت های بسیار بیشتری دارند . در واقع نوجوان‌های ما امروز زیر بمباران اخبار و روایت‌های دروغ رسانه‌های غربی هستند. دشمن تلاش می‌کند جای ظالم و مظلوم را عوض کند و جنایت را دفاع مشروع جلوه بدهد. در این فضای غبارآلود شعرهای محرم بهترین احیا کننده احساسات اخلاقی برای نسل جدید است. وقتی یک نوجوان شعر مظلومیت حضرت علی اصغر یا رنج‌های کودکان کربلا را می‌خواند یا می‌شنود علاوه بر غلیان احساسات و برانگیخته شدن عشقش به ساحت مقدس اهل بیت علیهم السلام، یک شاخص محکم برای تشخیص حق از باطل پیدا می‌کند. این ادبیات غنی باید به او یاد دهد که ذات بی‌رحم استکبار را بشناسد و گول ظاهر شیک و حقوق بشری آن‌ها را نخورد. نوجوانی که در خانه با این شعرها بزرگ شود وجدانش بیدار می‌ماند و هرگز نمی‌تواند در برابر ظلم بی‌تفاوت باشد.
باید مجالس خانگی را هم احیا کرد. البته خواندن شعرهای آیینی در خانه فقط برای گریه کردن نیست بلکه تمرین همدلی است. وقتی خانواده دور هم می‌نشینند و مرثیه‌ای برای کودکان کربلا می‌خوانند و همزمان از اتفاقا و ظلم های امروز هم بی خبر نیستند دارند به بچه‌ها یاد می‌دهند که درد هم‌نوع درد ما هم هست. تاثیرات این رویکرد در تربیت فرزندان بسیار عمیق است. کودکی که در فضای امن خانه یاد بگیرد برای مظلومیت یک انسان دیگر غصه بخورد فردا در جامعه آدم خودخواهی نخواهد شد. او یاد می‌گیرد که در برابر رنج دیگران مسئول است و نباید فقط به فکر راحتی خودش باشد. این همان تربیت اصیلی است که باعث می‌شود نسل آینده ما در برابر جنایات آمریکا و اسرائیل بایستد و با تمام وجود از مظلوم دفاع کند.
در نهایت خانه‌های ما امروز مهم‌ترین سنگر در این جنگ بزرگ هستند. پدر و مادرها فرماندهان این سنگرند و شعرهای آیینی یکی از مهم‌ترین سلاح های آن‌هاست. ما با خواندن این شعرها و زنده نگه داشتن یاد کودکان کربلا داریم نسلی را تربیت می‌کنیم که شجاع و آگاه است. نسلی که می‌داند حق همیشه پیروز است حتی اگر تمام قدرت‌های دنیا پشت سر ظالم ایستاده باشند. این بیداری وجدان بزرگترین معجزه شعر و ادبیات آیینی در روزگار ماست که تضمین می‌کند آینده این سرزمین به دست انسان‌هایی آزاده و ظلم ستیز ساخته خواهد شد.