نوروز ۱۴۰۵ با طعمی تلخ و شیرین از راه میرسد. سفره هفتسین، نماد رویش و زندگی، این بار در کنار اندوه فقدان پدری مهربان و رهبری نستوه، رنگ و بوی دیگری گرفته است.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خانه بهاری، نوروز ۱۴۰۵ با طعمی تلخ و شیرین از راه میرسد. سفره هفتسین، نماد رویش و زندگی، این بار در کنار اندوه فقدان پدری مهربان و رهبری نستوه، رنگ و بوی دیگری گرفته است. همزمانی تحویل سال با ایام شهادت قائد امت، سرداران شجاع، مردم بیدفاع و کودکان مظلوم داغی تازه بر دلها مینشاند و یادآوری میکند که شکوفایی و بالندگی، گاه از دل سوختنها و ایثارها برمیخیزد.
بهار امسال، هنگامی که جامههای سپید زمستان را به کناری مینهد و با عطر شکوفهها و ترنم باران، نویدبخش حیاتی دوباره است، برای ما ایرانیان رنگ و بوی دیگری دارد. نوروز ۱۴۰۵، نه تنها جشن آغاز سال نو و بازگشت طبیعت به زندگی، بلکه یادآور روزهایی است که تلخی فقدان عزیزان کام دل را میآزارد.
در آستانه بهار، سفره هفتسین که آینه تمامنمای سنت و باور ماست، در کنار نمادهای سبزی و زندگی، داغی از فقدان پدری را نیز به نمایش میگذارد؛ پدری که استوار چون کوه، تکیهگاه ملت بود و اینک جای خالیاش در سکوت تحویل سال بیش از همیشه احساس میشود.
آیتالله علی حسینی خامنهای، رهبر حکیم و پدر مهربان ملت که سالها چراغ راه هدایت بود و استواریاش لنگرگاه کشتی انقلاب در امواج سهمگین حوادث به شمار میرفت، اینک در میان ما نیست. نام و یاد این شهید بزرگ همواره با صلابت، شجاعت و تعبد عجین است.
او که خود اسوه صبر و تقوا بود، در مسیر تحقق آرمانهای انقلاب لحظهای از پای ننشست و اکنون با رفتن او بهار امسال نه تنها بهار رویش جوانهها که بهار اشکها و سوگ نیز خواهد بود.
سفره هفتسین و دعای تحویل سال در کشور که قرار بود با حضور گرم و پرمهر او صفایی دیگر یابد، اکنون شاهد سکوتی پرمعناتر است.
سبزه عید، نماد رویش و بالندگی است اما اینک یادآور روح بلند رهبر شهیدمان است که همواره در پی احیای ارزشها و شکوفایی ملت بود. سماق نماد صبر و استقامت، تصویری از سالها تحمل دشواریها و هدایت جامعه در بزنگاههای حساس تاریخی را به نمایش میگذارد. سنجد نماد عشق و دلدادگی، یادآور پیوند عمیق او با مردم و آرمانهایشان است. سیب، نماد سلامتی و زیبایی، نشانگر دعای خیر او برای شفای جسم و جان ملت، سیر نماد دل کندن از تعلقات دنیوی و سیر سلوک الیالله، که خود او نمونه بارز آن بود. سرکه نماد شفا و تحمل سختیها، گواه مقاومت بیبدیل او در برابر ناملایمات و البته سمنو نماد برکت و فراوانی است که نماد تلاش بیوقفه این شهید برای رفاه و پیشرفت ملت بود.
اما امسال، طعم این هفتسین با طعم شهادت در هم آمیخته است. تقارن تحویل سال ۱۴۰۵ با ایام سوگواری شهادت پدر امت داغی را تازه میکند که یادآور این حقیقت است که هر شکوفایی، ریشهای در ایثار دارد و هر بالندگی گاه از دل سوختنها برمیخیزد. قائد امت در طول دوران رهبری خود، همواره شهادت را نه پایان که آغاز مسیری نو و اوج افتخار میدانست. او خود، از تبار عاشقان شهادت بود و در نهایت در این مسیر قدم گذاشت.
اینک در آستانه بهار، یاد و خاطره رهبر شهید، سرداران وطن، دلاور زنان و مردان میهن و سربازان کوچک امام زمان(عج) را زنده نگاه میداریم. این همزمانی، تلنگریست به ما که بدانیم بهار واقعی نه صرفاً سرسبزی طبیعت که سرزندگی روح است و این سرزندگی در گرو پیمودن راه اولیاءالله و شهدای گرانقدر طی میشود.
جای خالی پدر امت، در این تحویل سال ۱۴۰۵ خالی است؛ اما حضور معنوی او، در تکتک لحظات مردم حس میشود. او در میان ما نیست اما اندیشهها، راه و رسم زندگی و آرمانهایش همچنان چراغ راه ملت است. در این نوروز، در کنار دعای سلامتی و شادکامی برای یکدیگر، دعا کنیم که راه پدر را ادامه دهیم، استواری او را سرمشق قرار دهیم و در مسیر اعتلای نام ایران و ارزشهای دینی گام برداریم.
پیام شهادت پیام زندگی است؛ زندگی طیب و پاکیزه، زندگی عزتمندانه و پرمایه. پدر امت، خود مصداق این حیات طیبه بود و با رفتنش ما را به تأمل در معنای واقعی زندگی و شهادت دعوت کرد.
امسال، سفره هفتسین ما سفره یادبود پدر است؛ سفره قدردانی از سالها استقامت و هدایت؛ سفرهای که بر آن، عطر شهادت پیچیده است و طنین نوای «یا مقلب القلوب و الابصار» با یاد پدر، جان تازهای میگیرد.
بهار ۱۴۰۵، بهاری است که در آن، سوگ عزیزان با شکوه رویش طبیعت در هم میآمیزد و ما را به یاد میآورد که زندگی در اوج سختیها و فقدانها نیز ادامه دارد و این ادامه با یاد، با عشق و با پیمودن راه بزرگان، معنایی جاودانه مییابد. جای خالی پدر امت ایران شاید هرگز پر نشود، اما یاد او همواره چراغ راه ما خواهد بود و پیام شهادت که او حاملش بود، راهنمای مسیرمان…
