استیکرهای قلب انگار از فیلم حنانه خرم دشتی به آسمان ایران پرتاب شدند و یکی دو روز همه جا را قلب قلبی کردند.
حنانه خرم‌دشتی دختر دانش‌آموزی که با مدال طلای المپیاد جهانی نجوم برگشته بود داشت به سمت مادرش می دوید که اصحاب رسانه گرفتندش؛ اول گیر دادند که مدالت را بالا بگیر عکس بگیریم بعد هم مصاحبه گر جلو آمد این یکی را رد کرد و خود را در آغوش مادر انداخت.
مصاحبه گر اما ول کن نبود المپیاد را رها کرده و پرسید: این اشکِ چی هست؟ حنانه با کمی خجالت شروع کرد به توصیف لحظۀ آسمانیِ دیدن مادرش و گفت: دلتنگی! خوشحالی! همه چی!
سیل عاطفه اما انگار با این سئوال مصاحبه گر به راه افتاد: «مادر چقدر برایت زحمت کشیده؟» حنانه گفت خیلی! کلمه و واژه برای ابراز محبتش کم بود! اصلا چیزی را نشان نمی داد! شاخه گل را از گردنش برداشت و با ذوق بر گردن مادر گذاشت و گفت: اصلا این مدال من برای مادر منه!
این گفتگوی کوتاه و فیلم سی ثانیه‌ای مثل بمبی بود که فردگرایی را در پست مدرنیزم بر هم کوبید؛ همۀ تلاش رسانه های غرب برای این که بگویند هیچ چیز اصالت ندارد جز خودت! خانواده و پدر و مادر چیزهایی اعتباریند مواظب باش دامنت را نگیرد و جلوی رشد تو را نگیرد! همه دود شدند و به هوا رفتند.
شاید هیچ هنرپیشه ای نمی توانست اینگونه شاهکار خلقت خداوند را بازی کند که حنانه به نمایش گذاشت.
فیلم وایرال شده در فضای مجازی:
