به گزارش خبرگزاری خانه بهاری، اعظم نمازی در مصاحبه با خبرنگار ما اظهار داشت: در دوران کرونا معضلاتی داشتیم که اضطراب‌هایی برای خانواده ها ایجاد می‌کرد.م
مداومت در شنیدن اخبار حاکی از فوت بیماران کرونایی و ناشناخته بودن این ویروس، باعث می‌شد تنش‌هایی به والدین و نهایتا به فرزندان منتقل شود.
او ادامه داد: بسیاری از والدین این تنش ها را به کودکان منتقل می‌کردند که هنوز هم این اضطراب‌ها در بعضی خانواده ها دیده می‌شود.
به گفته این روانشناس، عدم ارتباط با دیگران از دیگر آسیب‌ها بود که این موضوع، از موارد ادامه دار بود که در نهایت، منجر به قطع ارتباط با دیگران شد.
نمازی گفت: مهم ترین عامل رشد اجتماعی کودکان، ارتباط با دیگر کودکان است؛ اما با توجه به معضلی که اتفاق افتاد در بسیاری از خانواده ها ارتباط با دیگران قطع شد و دچار آسیب‌های زیادی شدند؛ به طوری که باعث شد کودکان از لحاظ رشد اجتماعی عقب بیفتند.
وی بیان کرد:کودکان در پنج حیطه رشد خود ( رشد گفتاری، عاطفی، جسمی – حرکتی، شناختی و خلاقیت ) عقب تر ازآن چیزی هستند که قبلاً بودند؛ این به واسطه ارتباطی بود که با بقیه هم سن و سال های خود داشتند و خود به خود مسیر رشد آنها درست طی می‌شد.
نمازی اظهار داشت: با توجه به افزایش مراجعینی که اضطراب هایشان به چند شاخه تقسیم می شد (اضطراب وسواسی، اضطراب های جدایی، اضطراب های وابستگی و غیره)؛ متوجه شدیم دانش آموزان، به دلیل اینکه بیش از حد کنار والدین بودند، دچار وابستگی شدند.
این روانشناس اعلام کرد: هم کار مربیان مهد سخت‌تر شد و هم ارتباط با همسالان، همچنین در سنین پیش دبستانی و دبستان، آموزش به صورت مجازی بود و بیشتر دانش آموزان عادت کرده بودند که همیشه والدین کنارشان باشند و متاسفانه آنها استقلال خود را از دست داده اند.
وی افزود: یکی دیگر از مهمترین آسیب ها وابستگی به رسانه است( تبلت ،گوشی موبایل ،تلویزیون،ps4 و غیره).
نمازی گفت: به ازای هر فعالیت جسمی و حرکتی که در کودکان انجام می‌گیرد، یک بخش از مغزش فعال می شود، کودک من وقتی درکنار کودکان دیگر فعالیت نداشته باشد و درحد بازی با موبایل باشد این رشد صورت نمی گیرد.
این روانشناس ادامه داد: عامل دیگر آسیب ها این است که دانش آموزان هنوز جست و جو کردن و حتی خواندن و نوشتن را نمی‌دانند یا خیلی در حد کم می‌دانند و با کلمات جدیدی که آنها را وارد دنیای رسانه می‌کند، وارد می‌شوند که این خود آسیب های زیادی به همراه دارد.
نمازی گفت: اغلب حتی خود ما و خیلی از بزرگترها هم سواد رسانه ای درستی نداریم که کدام راست است و کدام غلط.در صورتی که بچه‌ها فکرشان عینی است؛ یعنی هرچه را می‌بینند و می‌شنوند باور می‌کنند؛ چون تخیلشان خیلی قوی است.
وی اظهار کرد: عده‌ای معتقدند بازی‌های رسانه‌ای مفید است و کودکان مفاهیم شناختی را یاد می گیرند؛ مثلا کلامی.
پرسش این است آیا این با ارتباط با دیگران به دست نمی‌آید؟ حال مزایا و آسیب ها را می گوییم که متوجه شویم کدام بیشتر است؟ و آیا ارزش این را دارد که کودکان از طریق بازی های رایانه ای به رشد برسند؟
این کارشناس روان درمانگر گفت: یکی از مهم ترین موارد این است که ارتباط ما با دنیای اطرافمان محدود می‌شود.
با در نظر گرفتن اینکه والدین سواد رسانه ندارند و مدیریت استفاده از رسانه در خانواده ها نیست، به دو موضوع مهم محتوا و زمان اهمیت داده نمی شود.
نمازی بیان کرد: دقت نمی کنند که محتوا باید بر اساس شرایط سنی، فرهنگی، اجتماعی و نیز ارزش های خانواده ایرانی در نظر گرفته شود و زمان استفاده هم روبه افزایش است؛
بعضاً کودک 5 یا 6 ساله به بازی های ویژه نوجوانان مشغول می شوند و این اثرات مخربی بر کودکان دارد؛ بنابراین این تعادل باید حفظ و به اندازه استفاده شود که به نوعی در زندگی کمک کننده باشد، نه اینکه آسیب بزند.
وی افزود: به دلیل جذابیت های زیاد، رنگ های متنوع و حرکت زیاد در بازی‌های رسانه‌ای، کودک از هم سن و سال ها و اطرافیانش عقب میفتد؛مثلاً علاقه به کارهایی که هنوز توانایی اش را ندارد؛ به خصوص در پسر بچه ها که مثلاً احساس قدرت را دوست دارند و این طبیعی است و این را با تخیل قوی که دارند به دست می آورند و خودشان را جای نقش اصلی بازی یا کارتون قرار می دهند و در ذهنشان جرأت مندی و موارد دیگر را انجام می دهند.
این روان شناس گفت:با توجه به مراجعین، مشاهده می‌شود آنها در واقعیت و در ارتباط با دیگران، نمی‌توانند این احساس قدرت و جراتمندی را پیاده کنند.
می توانیم بگوییم شناخت درست و واقعی از خودشان ندارند، تصور می کنند توانایی ها را دارند؛ ولی ندارند و ضعف هایی دارند که در بازی واقعی نیست.
این روان شناسی تربیتی معتقد است؛ به دلیل اینکه در بازی‌های رایانه‌ای، کودک نقش را پذیرفته و کارهایی را انجام می‌دهد که فکر می کند این مهارت ها را در دنیای واقعی هم دارد و ساختار ذهنی که از خودش شکل می گیرد واقعی نیست.
در نتیجه می‌تواند به او آسیب زده و عزت نفس در او به درستی شکل نمی گیرد.
انتهای خبر //
